دردمند استیم و در مانش کجاست؟ درد اگر داریم افغانش کجاست؟ شهر دل مشتاق مولای دل است شهر دل گر هست سلطانش کجاست؟ هر کجا مرداب ها بو می دهندچشمهء اعجاز و فیضانش کجاست؟ فاسدی شغل شریف هر کسی ستفاسدی گر گم شود نانش کجاست؟ کاخ و موتر از کجا حاصل شود؟گر نگیرد رشوه سامانش کجاست؟ دین و قرآن، مسجد و ملا بس استکو مسلمانی، مسلمانش کجاست؟ قاضی شهرم دم از حق می زند می کشد حق را و ایمانش کجاست؟ هست درمانگاه معیاری مگردکتران چشم و دندانش کجاست؟ این شفاخانه و ابزار نوینلیک تشخیص به دورانش کجاست؟ درسخانه هست و دانشگاه

بهانه می جویم در ♡ با تو گپ زدن》، در با تو بودن، و با تو درگیر بودن، حتا در عبث گفتن ها،در سکته های لفظیو در سکوت های فرضی؛ بهانه می جویم تا با تو باشم،در دق شدن ها،در قهر کردن ها،و حتا در دشنام ها، جنگ ها و گلایه ها؛و به همین گونه تا مرز آشتی ها و خوشی ها؛ بهانه می جویم تا ترا داشته باشم در همه حال، در عالم حقیقت و رویا،در خواب و بیداریدر سلامت و انتحاری؛ بهانه جویم چون ترا می جویم؛بهانه ها هم بهانه یی هستند برای با تو بودن و ترا داشتن؛ من در تو سفر می کنم،با تمام توان و گمانم،با رنگ و رویایم، من در تو فرو می رومبا زبان و اندیشه ام،با ریخت و ریشه ام؛ بر م